MIMOSZKOLNIE | Blog o edukacji i szkolnictwie.

Jun/10

24

Seminarium “Edukacja przyszłości – uczeń, nauczyciel, szkoła w 2030 roku” – relacja i zapis wideo

16 czerwca odbyło się seminarium Edukacja  przyszłości – uczeń, nauczyciel, szkoła w 2030 roku, w którym udział wzięli przedstawiciele rządu, stołecznego samorządu, sektora organizacji pozarządowych oraz świata nauki. Seminarium zorganizowane zostało przez Instytut Obywatelski (think tank Platformy Obywatelskiej) we współpracy z Collegium Civitas.

Dyskusja na temat przyszłości edukacji toczyła się w dwóch panelach: Co przed nami?, w którym głos zabrali kolejno: Marcin Polak (Edunews.pl), Jarosław Lipszyc (Fundacja Nowoczesna Polska), Andrzej Jaszczuk (Stowarzyszenie E-learningu Akademickiego) i Witold Kołodziejczyk (Collegium Futurum) oraz Wizje przyszłości, w którym swoje stanowisko prezentowali: Mirosław Sielatycki (Wiceminister Edukacji Narodowej), Joanna Gospodarczyk (zastępca dyrektora Biura Edukacji Urzędu Miasta St. Warszawy), profesor Krystyna Szafraniec (Uniwersytet Mikołaja Kopernika), profesor Tomasz Szkudlarek (Uniwersytet Gdański) i Jakub Wojnarowski (Fundacja na Rzecz Nauki Polskiej). Spotkanie poprowadzili: Edwin Bendyk (tygodnik Polityka) i Jarosław Makowski (Instytut Obywatelski).

Pierwszy panel zdominowało zagadnienie nowych technologii i ich wpływu na przyszłość edukacji. Marcin Polak, w wystąpieniu Edukacja w 2030 – trendy, futuryzm, zarysował możliwe scenariusze dla szkoły w społeczeństwie, w  którym nowe technologie, powszechny dostęp do Internetu oraz tani sprzęt komputerowy wprowadzą szereg zmian – ułatwią dostęp do edukacji, przyczynią się do wzrostu ilości zasobów edukacyjnych oraz do ich cyfryzacji.

W wystąpieniu Edukacja medialna i otwarte zasoby edukacyjne Jarosław Lipszyc wskazywał na trzy kluczowe dla rozwoju nowoczesnej edukacji obszary: kompetencje, zasoby oraz infrastrukturę, a także krytycznie odniósł się do wykorzystywania możliwości, jakie dla edukacji stwarzają nowe technologie. Zdaniem Lipszyca edukacja medialna, informacyjna stanowi w Polsce temat marginalizowany – brakuje pomysłu na rozwijanie umiejętności korzystania z mediów, nie wiemy, w jaki sposób systemowo kształcić uczniów w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego korzystania z mediów. Co więcej, nie tylko nie posiadamy kompetencji w zakresie edukacji medialnej, ale nawet nie mamy katalogu takich kompetencji. Polska edukacja, przekonywał Lipszyc, nie potrzebuje nagłej rewolucji, błyskawicznej zmiany i jednej dużej reformy „na zapas”. System edukacji powinien być natomiast nastawiony na nieustanne przekształcanie się, na ciągła ewolucję i dostosowywanie się do stałych zmian.

Andrzej Jaszczuk przedstawił prognozy dotyczące rozwoju e-learningu. Wskazywał na jego rosnące znaczenie, a także zwrócił uwagę, że styl życia, nawyki i przyzwyczajenia współczesnej młodzieży stanowią doskonałe wsparcie dla rozwoju e-learningu. Jaszczuk przewidywał też, że w przyszłości edukacja może w znacznym, jeśli nie w całkowitym, stopniu przenieść się do przestrzeni wirtualnej.

Witold Kołodziejczyk przedstawił koncepcję Collegium Futurum – słupskiego gimnazjum i liceum, które charakteryzuje się przede wszystkim wykorzystaniem nowych technologii w procesie nauczania oraz nastawieniem na pracę metodą projektową.

Drugi panel rozpoczął się od wystąpienia Wiceministra Mirosława Sielatyckiego, który wskazał kilka istotnych zadań, jakie stoją przed polską edukacją. Według Wiceministra do zadań tych należy: zwiększenie mobilności nauczycieli, wparcie modelu całożyciowego uczenia się przez nauczycieli, uzupełnienie tradycyjnych form kształcenia (szkół)  formami „równoważnymi” (ośrodkami edukacji pozaformalnej) oraz opracowanie systemu przekładalności i uznawalności kwalifikacji zdobytych w pozaszkolnych instytucjach i organizacjach edukacyjnych.

Wypowiedź Joanny Gospodarczyk ze stołecznego Urzędu Miasta dotyczyła planów rozwoju edukacji w Warszawie do roku 2012. Przedstawiła cel stołecznych władz – by szkoła warszawska do 2012 roku była „efektywna, mądra, otwarta, twórcza, tworząca kapitał ludzki i społeczny”. Jako elementy kluczowe dla osiągnięcia tego celu, przedstawicielka samorządu wskazała: zmobilizowanie nauczycieli do dokształcania się i doskonalenia swoich kompetencji, podniesienie jakości nauczania języków obcych, wprowadzenie do szkół nauczania metodą projektową, propagowanie idei całożyciowego uczenia się. Gospodarczyk zwróciła także uwagę na kwestię uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Zdaniem przedstawicielki stołecznych władz należy powstrzymać się od dążenia do integracji i tworzyć większą ilość klas specjalnych.

Profesor Krystyna Szafraniec w wystąpieniu Aspiracje życiowe i wybory edukacyjne młodzieży w warunkach permanentnej zmiany wskazywała, że rzeczywistość w jakiej dorasta współczesna młodzież to rzeczywistość ponowoczesna, płynna, niepewna, silnie nacechowana ryzykiem i zmiennością. Okoliczności, w jakich dorasta młode pokolenie, choć z jednej strony są dla młodzieży naturalne, są także trudne ze względu na procesy adaptacyjne. Zdaniem profesor Szafraniec po raz pierwszy te trudności objawiają się podczas planowania ścieżki edukacyjnej. Wówczas także ujawniają się aspiracje życiowe i edukacyjne młodych ludzi. Profesor Szafraniec wskazywała, że aspiracje te od połowy lat dziewięćdziesiątych masowo koncentrują się wokół uzyskania wykształcenia i zdobycia wysokiego statusu. Spowodowało to podniesienie poziomu scholaryzacji, jednak zdobycie wykształcenia nie daje jego posiadaczom oczekiwanej satysfakcji. W wystąpieniu pojawiło się także kilka rekomendacji dla polskiej szkoły. Według profesor Szafraniec:  zmiany w szkolnictwie powinny być bardziej przemyślane, nie wprowadzane tak „żywiołowo”; szkoła nie tyle powinna oswajać z przeszłością, co uczyć współczesności i wybiegać w przyszłość; szkoła służyć powinna „alfabetyzacji emocjonalnej”; ważne miejsce w szkolnictwie powinno zająć poradnictwo szkolno-zawodowe; konieczne jest przezwyciężenie reprodukcji szkolnej oraz demokratyzacja szkoły i uczenie młodzieży, że jest siłą bardziej znaczącą, niż grono pedagogiczne.

Wystąpienie profesora Tomasza Szkudlarka, Tendencje, wariacje i scenariusze,  dotyczyło wymiarów edukacyjnych przeobrażeń, które w jego opinii stanowić mogą istotne obszary przyszłych zmian w edukacji. Pierwszym z tych wymiarów jest rekonstrukcja systemu klasowego, drugim  – media, trzecim  – społeczeństwo wiedzy. Profesor Szkudlarek zauważył, że współczesna edukacja stanowi doskonałe narzędzie reprodukowania nierówności społecznych. Podkreślił, że nie dostrzega obecnie zapowiedzi zmiany takiego stanu rzeczy, co pozwala mu przewidywać pulę możliwych scenariuszy dla przyszłej polityki edukacyjnej – od wykształcenia mechanizmów redystrybucji zasobów ekonomicznych i kulturowych, poprzez budowanie akceptacji dla rozwarstwienia społecznego, po rewolucję. W kwestii przyszłości edukacji w kontekście wzrostu znaczenia mediów, profesor Szkudlarek wskazał na następujące możliwości: albo szkoła będzie starała się nadążyć za rozwojem mediów i nowych technologii poprzez nasycenie nimi przestrzeni szkolnych, albo będzie starała się kształcić nie tyle „przez media”, co „do mediów” – będzie przygotowywała do ich krytycznego odbioru. Trzecią opcją, na jaką wskazywał Szkudlarek, jest ignorowanie mediów przez szkołę i jej trwanie przy tradycyjnych formach przekazu, takich jak wykład i książka. Ostatnim wskazywanym podczas wystąpienia wymiarem istotnym dla przyszłości edukacji jest społeczeństwo wiedzy. Profesor Szkudlarek zaznaczał, że koncepcja społeczeństwa opartego na wiedzy to koncepcja kapitalistycznego społeczeństwa, społeczeństwa, w którym wiedza jest kapitałem. Przypomniał klasyczne rozważania Marksa na temat powstania kapitalizmu i zwrócił uwagę, że tak jak w przypadku narodzin kapitalizmu fabrycznego chodziło o parcelację i prywatyzację gruntów, tak w przypadku kapitalizmu kognitywnego chodzi o procesy prywatyzacji wiedzy oraz o „produkowanie robotników wiedzy”.

Jako ostatni głos zabrał Jakub Wojnarowski, współautor raportu „Polska 2030” . W swoim wystąpieniu zaprezentował główne punkty raportu dotyczące edukacji, odniósł się także krótko do polemiki na ich temat, jaka odbyła się między nim a doktorem Przemysławem Sadurą. Jako istotne dla przyszłości edukacji w Polsce wskazał: rozwój edukacji przedszkolnej, efektywność kształcenia nauczycieli, silniejszą współpracę rodziny ze szkołą, a także wprowadzenie odpłatności za studia wyższe oraz upowszechnienie systemu kredytów studenckich.

Obejrzyj zapis wideo seminarium Edukacja  przyszłości – uczeń, nauczyciel, szkoła w 2030 roku.

[vimeo clip_id=”12637781″ ]

[vimeo clip_id=”12640174″ ]

[vimeo clip_id=”12710240″ ]

[vimeo clip_id=”12656753″ ]

[vimeo clip_id=”12673484″ ]

[vimeo clip_id=”12679762″ ]

[vimeo clip_id=”12680992″ ]

[vimeo clip_id=”12683976″ ]

[vimeo clip_id=”12708537″ ]

[vimeo clip_id=”12709025″ ]

[vimeo clip_id=”12709370″ ]



Tags: , , , , , , , , , , ,

Brak komentarzy.

Zostaw odpowiedź

Poprzedni:

Następny:

/