MIMOSZKOLNIE | Blog o edukacji i szkolnictwie.

TAG | Minister

16 czerwca odbyło się seminarium Edukacja  przyszłości – uczeń, nauczyciel, szkoła w 2030 roku, w którym udział wzięli przedstawiciele rządu, stołecznego samorządu, sektora organizacji pozarządowych oraz świata nauki. Seminarium zorganizowane zostało przez Instytut Obywatelski (think tank Platformy Obywatelskiej) we współpracy z Collegium Civitas.

Dyskusja na temat przyszłości edukacji toczyła się w dwóch panelach: Co przed nami?, w którym głos zabrali kolejno: Marcin Polak (Edunews.pl), Jarosław Lipszyc (Fundacja Nowoczesna Polska), Andrzej Jaszczuk (Stowarzyszenie E-learningu Akademickiego) i Witold Kołodziejczyk (Collegium Futurum) oraz Wizje przyszłości, w którym swoje stanowisko prezentowali: Mirosław Sielatycki (Wiceminister Edukacji Narodowej), Joanna Gospodarczyk (zastępca dyrektora Biura Edukacji Urzędu Miasta St. Warszawy), profesor Krystyna Szafraniec (Uniwersytet Mikołaja Kopernika), profesor Tomasz Szkudlarek (Uniwersytet Gdański) i Jakub Wojnarowski (Fundacja na Rzecz Nauki Polskiej). Spotkanie poprowadzili: Edwin Bendyk (tygodnik Polityka) i Jarosław Makowski (Instytut Obywatelski). (more…)

· · · · · · · · · · ·

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego Barbara Kudrycka przedstawiła wczoraj projekt nowelizacji ustawy, który w maju ma trafić do sejmu. Jego najistotniejsze punkty dotyczą wprowadzenia odpłatności za studia na drugim kierunku (zwolnionych z nich ma być 10% najlepszych studentów), ograniczenia możliwości obejmowania kolejnych etatów przez pracowników naukowych, zwiększenia nadzoru ministerialnego nad uczelniami (możliwość powołania przez ministra osoby p.o. rektora w przypadku kłopotów finansowych uczelni oraz konieczność zgody ministra na zwiększenie limitu miejsc na studiach stacjonarnych),  wyróżnienia spośród uczelni  krajowych naukowych ośrodków wiodących i dodatkowego ich finansowania z budżetu państwa. Minister Kudrycka zapowiada wprowadzenie zmian od października 2011.

Główne założenia projektu nowelizacji

Czytaj o zmianach na uczelniach: Rzeczpospolita

· · · · · ·

Feb/10

5

Zaczynamy…

Bez zbędnych wstępów i wprowadzeń (głodnych wyjaśnień zapraszam do zakładki ‘MIMOSZKOLNIE – o blogu’) zaczynamy. Zaczynamy “od góry”, czyli od szkolnictwa wyższego, dokładnie od jego dwóch wizji, które aktualnie konkurują o status prawomocnej i obowiązującej strategii rozwoju. Pierwsza, opracowana przez Konferencję Rektorów Akademickich Szkół Polskich, zaprezentowana 2. grudnia 2009 r., zakłada szereg radykalnych zmian, jak m.in. wprowadzenie czesnego na studiach stacjonarnych.  Druga, przygotowana na zamówienie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego Barbary Kudryckiej przez firmę Ernst and Young i przedstawiona 3. lutego br., zdaje się być nieco łagodniejsza od rektorskiej,  jednak i tu nie brakuje planów rewolucyjnych, które już budzą kontrowersje. Ponieważ oba dokumenty są dość świeże, warto się z nimi zapoznać.  Pewnie warto byłoby również dla tych, którym brak siły, wytrwałości i czasu, sporządzić coś na kształt zestawienia pomysłów pojawiających się w obu strategiach. Możliwe, że takie zestawienie się wkrótce tu pojawi, jednak na chwilę obecną zapraszam do zapoznawania się z dokumentami źródłowymi:

Strategia rozwoju szkolnictwa wyższego 2010 – 2020 autorstwa KRASP – http://www.krasp.org.pl/index.php?sect=strategia

Strategia rozwoju szkolnictwa wyższego w Polsce do 2020 autorstwa Ernst and Young – http://www.uczelnie2020.pl/docs/file/SSW2020_strategia.pdf

Obie wizje zostaną teraz poddane szerszej publicznej debacie. Debata ta jednak ogranicza się (a  przynajmniej dzieje się tak w przypadku strategii KRASP) do odwiedzin na polskich uczelniach i spotkań z ich władzami (nie są to co prawda spotkania zamknięte, ale też nie są tak nagłośnione, aby osoby, które nie otrzymały na nie zaproszenia mogły się o nich bez trudu dowiedzieć). Podczas tych spotkań przedstawiciel KRASP (we Wrocławiu był to prof. Jerzy Woźnicki, prezes Fundacji Rektorów Polskich) przedstawia fragmenty strategii i… tyle. Brakuje dyskusji, polemiki i tego rodzaju elementów składających się zazwyczaj na debatę. Pojawiające się pytania nie są traktowane poważnie i w zasadzie nie padają na nie odpowiedzi.

W takiej sytuacji tym bardziej istotne jest podejmowanie samodzielnych wysiłków  zapoznania się ze strategiami przez wszystkich tych, dla których istotny jest przyszły kształt szkolnictwa wyższego. Być może udałoby się stworzyć coś na kształt obywatelskiego projektu alternatywnej strategii. Albo przynajmniej sformułować jasny komunikat, jakie zmiany mogą liczyć na społeczna aprobatę, komunikat  możliwy do przekazania jako jeden ze społecznych głosów w tych trwających lub rozpoczynających się właśnie debatach.

· · · · · · ·

/